وقتی سیکس پک، رویای جوانان ایرانی می گردد

روزنامه شهروند: زندگی سالم به سبک ورزشکاران یا رویای بدنی حجیم و زیبا؟ به نظر می رسد، پرطرفدارترین ورزش این روز های ایران؛ یعنی بدنسازی به دلایل مختلفی افراد را به باشگاه ها می کشاند و اگر چه گروهی به ورزشی جذاب و مداوم و حتی قهرمانی در ایران و جهان می اندیشند، اما بخشی دیگر از این جمعیت کثیر که روزانه راهی باشگاه ها می شوند، سودای عضلاتی حجیم و بازو هایی برآمده آن هم در مدت زمانی کوتاه را در سر دارند.

وقتی سیکس پک، رویای جوانان ایرانی می گردد

یک زیبایی ظاهری که متاسفانه بیشتر برای جلب توجه دنبال می گردد و جای بسیاری از فعالیت های مفید و ارزش های فرهنگی را گرفته است.

این تفاوت نگاه ها را هم می توان در مصاحبه با خود این افراد شنید و هم از گرایش کم سابقه به این ورزش که حالا بیشترین باشگاه و ورزشکار در ایران را دارد، متوجه شد. روزگاری نه چندان دور، حوالی دهه شصت، این کشتی بود که هوش از سر نوجوانان و جوانان ایرانی می برد و در هر خیابان و منطقه ای یک باشگاه کشتی وجود داشت، اما در سال های بعد فوتبال گوی سبقت را ربود و بچه ها را دنبال توپ پلاستیکی راهی کوچه ها و زمین های خاکی کرد تا این که نوبت به برنامه ای تازه در کنداکتور تعطیلات نوروزی صداوسیمای ایران رسید؛ مردان آهنین.

این برنامه نزدیک به یک دهه جزو پرطرفدارترین یا دومین برنامه پرمخاطب تعطیلات نوروز صداوسیما شد تا خیلی زود پرورش اندام و بدنسازی جای خود را در ذهن ایرانی ها باز کند و رویای بدن های سیکس پک ساخته گردد.

حالا آمار و ارقام رسمی می گوید که بدنسازی بیشترین ورزشکار را در ایران دارد و روزانه نزدیک به یک میلیون و200هزار نفر نوجوان، جوان، میانسال و حتی کهنسال در باشگاه های ورزشی و ساعاتی در روز با وزنه ها و دستگاه ها روزگار می گذرانند. با این اعداد جدا از تجارت بالای این ورزش می گردد محاسبه کرد که چه وقتی از ورزشکاران گرفته می گردد. ورزشی که به اعتراف اغلب این ورزشکاران تنها برای بالا بردن اعتماد به نفس و ظاهر بهتر است و حتی به بالا رفتن روحیه ورزشی هم نمی انجامد.

آمار بدنسازان و باشگاه های ایران

موضوع بدنسازی و انتظارات نادرست از این ورزش تا چه اندازه در بین ایرانی ها رایج است؟ اگر چه در پاسخ به این پرسش نمی توان به عدد دقیقی رسید، اما در گام اول می توان تعداد افراد فعال در این زمینه را آنالیز کرد. پیش از این ناصر پورعلی فرد رئیس فدراسیون بدنسازی وپرورش اندام از فعالیت روزانه یک میلیون و 200هزار ایرانی در بیش از 12 هزار باشگاه ورزشی خبر داده بود.

پورعلی فرد گفته بود: 12 هزار باشگاه بدنسازی در کشور فعالیت دارند که به طور میانگین روزانه یکصد نفر در هر یک از باشگاه ها تمرین می نمایند؛ یعنی یک میلیون و 200 هزار ایرانی فعالیت روزانه در این باشگاه ها دارند.

ورزش بدنسازی و پرورش اندام جزو رشته های پرطرفدار در کشور است که علاوه بر رشد قابل توجه در عرصه قهرمانی، در بخش همگانی هم جهش قابل توجهی دارد. البته میانگین حضور افراد در هر باشگاه و در طول یک روز معمولا بیشتر از صد نفر است و می تواند عدد بیان شده از زبان پورعلی فرد، رئیس فدراسیون بدنسازی وپرورش اندام، را کف آمار دانست. موضوع دیگر این که درصد بالایی از افرادی که به ورزش بدنسازی می پردازند در هفته به طور متوسط دو تا سه جلسه به باشگاه می روند.

علاوه براین بسیاری از افراد آماتور در حوزه این ورزش، بعد از چند ماه آن را کنار می گذارند و شاید بر همین اساس بتوان تخمین زد که سالانه بیش از 2 تا 3 میلیون ایرانی چند ماهی از سال را به ورزش بدنسازی مشغولند؛ آمار ورزشکاران حرفه ای این رشته البته بسیار پایین تر از این عدد است.

پورعلی فرد پیش از این در این باره گفته بود: 200 هزار ورزشکار به صورت سازمان یافته تحت پوشش فدراسیون بدنسازی و پرورش اندام کشور فعالیت دارند. معنای دیگر این اعداد، این است که در بالاترین حالت 5درصد از این ورزشکاران به صورت حرفه ای فعالیت می نمایند. سوال اینجاست که در کنار همه مخاطرات و دوپینگ ها، دستاورد این ورزشکاران چیست و منش پهلوانی و ایده های عالی ورزش و رقابت چه مفهومی برایشان دارد؟

چرا باشگاه می رویم؟

سارا نزدیک به دو سال است که به باشگاهی نزدیک خانه خود می رود. می گوید یکی از دلایل انتخاب این ورزش همین نزدیک بودن به خانه است. او 27سال دارد و از این که بدنش فیت باشد، لذت می برد: ببین اولش خیلی برام فرق نمی کرد. می خواستم یه ورزشی را انتخاب کنم، چون باشگاه بدنسازی تقریبا همه جا هست، خیلی ها سراغ بدنسازی می روند. البته این که باشگاه همه جا هست هم نشون می ده که علاقه به این ورزش زیاد شده دیگه.

او می گوید در بین افرادی که به این باشگاه می آیند، اهداف مختلفی دیده می گردد: یکی برای این که خوش لباس بشه میاد، یکی ورزشکاره و عضو تیم قایقرانی و خب احتیاج به بدنسازی داره، ولی اکثریت که آماتور هم هستن دوست دارند که بهتر به نظر برسند. مرتب و فیت باشند. براساس گفته های سارا شبکه های اجتماعی و در رأس آن ها شبکه عکس محور اینستاگرام تأثیر فراوانی در جذب افراد به باشگاه های بدنسازی دارد: از یک طرف همه این روز ها با یک کلیک یا چهارتا حرکت انگشت اشاره توی گوشی، کلی آدم با بدن های خیلی سر حال می بینیم و این به ما می گه که چقدر بدنسازی خوبه و اگر ما هم بریم ممکنه بدنی این شکلی یا شبیه به آن پیدا کنیم.

از طرف دیگه الان همه توی اینستاگرام از خودشون عکس می ذارن و دوست دارند که این عکس برای بقیه زیبا و جذاب باشه، خب میان سراغ بدنسازی. اگر چه سارا می خواهد این ورزش را به همین شکل و بدون استفاده از مواد مکمل ادامه دهد، اما مرجان برنامه ای کوتاه مدت دارد. او که زنی سی ودوساله است، می گوید برای کاهش وزن و همچنین مناسب سازی بدنش به باشگاه می رود: من بعد از بارداری هم چاق شدم و هم حس خوبی نسبت به بدنم ندارم.

فرصت و شرایط این که همواره باشگاه برم را ندارم. اول از این دوره های بدنسازی با دستگاه رفتم که انگیزه بگیرم و خُب بدنم خیلی تغییر کرد. الان هم هفته ای دو جلسه باشگاه می روم. او می گوید که از یک مربی برای هر ماهش برنامه ورزشی و همچنین غذایی می گیرد: به مربی گفتم می خوام نهایتا 6 ماه باشگاه برم. خب اولش مخالفت کرد که ادامه بده و این حرفا، ولی شرایطش را ندارم. خلاصه بر همین اساس هم برنامه گرفتم. این مدت هم به تغذیه ام می رسم و تخم مرغ و سیب زمینی را توی برنامه ام دارم، ولی برای چند ماه.

او می گوید که این ورزش چندان جذابیتی برایش ندارد: چه جذابیتی آخه؟ مگه می شه با زور و فشار وزنه زد و خشنود هم بود؟ من هدفم مشخصه. می خوام بدنم تغییر کنه، همین. الان هم دارم برای این کار سختی می کشم. در بین مردانی که به صورت آماتوری باشگاه می روند، اما یک پاسخ بیشتر از همه تکرار می گردد: داشتن ظاهری بهتر. علی 22 ساله نزدیک به 8 ماه است که به طور مرتب باشگاه می رود.

او درباره هدف خود می گوید: بالاخره الان سیکس پک بودن برای همه جالبه. منم دوست دارم، جامعه دوست داره، فقط من تنها نیستم، وقتی همه به بدن حجیم و ماهیچه ای علاقه دارند، من نمی توانم این نگاه را تغییر دهم. او پیش از این هم در 19 سالگی باشگاه می رفت، اما با شروع سربازی آن را کنار گذاشت: بدی باشگاه همینه که اگر یه مدت کنار بگذاری بدنت آب می رود. انگار نه انگار که این همه جون کندی و وزنه زدی. یکی دو ماه قبل از سربازی و چند ماه بعد سربازی من باشگاه نرفتم و بدنم از روز اول بدتر شد. الان دوباره شروع کردم، ولی فعلا ادامه می دم.

آن طور که علی می گوید این ورزش جذابیتی برای او ندارد: خب بدنسازی که فوتبال نیست گل بزنی و خشنود بشی، هیجانی نداره، اما من موقع وزنه زدن به بدن ماهیچه ای فکر می کنم، یعنی یک رویا دارم و دارم براش سختی می کشم. ما که نمی خوایم قهرمان بشیم. عرق می ریزیم که جذاب به نظر برسیم. بالاخره هرکسی برای این جذاب بودن یک هزینه ای می نماید، من هم به همین شکل عرق می ریزم و هزینه اش را می دهم.

او البته مثل بسیاری از دیگر علاقه مندان این ورزش از مواد مکمل هم استفاده می نماید: خب ما روزی دو روزی یه شونه تخم مرغ و دو سه کیلو سیب زمینی می خوریم. باید هم به بدن این مواد برسه، اما کافی نیست. همه جا از مکمل و پروتیین استفاده می شه و این جا هم ما استفاده می کنیم. فقط آدم باید حواسش باشه که تاریخ مصرف داشته باشند. مشابه این نظرات را می توان در مصاحبه با دیگر افراد حاضر در باشگاه های ایران هم شنید. این اظهارات درحالی است که برخی گزارش ها نشان می دهد بدنسازی در بسیاری از کشور های توسعه یافته اگرچه علاقه مندان زیادی دارد، اما اغلب با هدف تناسب فیزیکی با نظارت شدید و بدون استفاده از مواد مکمل رواج دارد.

بچه ها از چه سنی باید سمت بدنسازی بروند؟

باشگاه بدنسازیاین روز ها به هر باشگاهی که سر بزنید ممکن است با کودکی روبرو شوید که همراه پدر یا مادرش در این مکان حضور پیدا نموده و تحت تاثیر این الگو به سمت ورزش سنگین بدنسازی روی آورده باشد. علاوه براین اگر سری به صفحات قهرمان پرورش اندام ایران در شبکه های اجتماعی هم بزنید، تصاویری از فیگورگرفتن این بچه ها در کنار پدران خود می بینید.

هادی چوپان ملقب به گرگ ایرانی، بدنساز حرفه ای که تاکنون چندین بار قهرمانی دنیا را به دست آورده، در پاسخ به این پرسش شهروند که بدنسازی از چه سنی باید شروع گردد، می گوید که نمی توان سن خاصی در نظر گرفت. او رشته بدنسازی را برای هر سنی مفید می داند. او که در سال 2017 براساس رتبه بندی یک پایگاه معتبر آمریکایی عنوان برترین بدنساز دنیا را به دست آورد، دراین باره می گوید: ورزش کردن در روند فرهنگ ورزشی و سلامت جسمی و تقویت قوای سیستم امنیتی و عصبی بدن هیچ گاه سن و سال نمی شناسد.

ورزش با علم و رویداد های درست نه تن ها مفید است، بلکه باعث رشد بدن در هر سنی می گردد. این میل و علاقه اگرچه با توجه به رواج بدنسازی در جامعه ایران تا اندازه ای ممکن است عادی به نظر برسد، اما از نظر کارشناسان نادرست است و می تواند منجر به آسیب های اساسی گردد.

پیش از این منیره قهرمانی، رئیس انجمن روش های تمرینی فدراسیون ورزش های همگانی از رواج بدنسازی بچه ها انتقاد نموده و دراین باره گفته بود: متاسفانه در برخی از باشگاه ها به واسطه ناآگاهی مربی، رده های سنی پایین تر از 12 سال به سوی دستگاه های بدنسازی سوق داده می شوند که نباید چنین باشد.

کودک در این سن باید بازی کند و به فعالیت های توأم با شادی و نشاط ویژه این دوره بپردازد. او درباره آسیب هایی که بچه ها از این وضع می بینند هم گفته بود: زمانی که بچه ها به باشگاه ورزشی مراجعه می نمایند، هیجان زیادی دارند تا از دستگاه های ورزشی استفاده نمایند، اما نباید این گونه باشد. دستگاه های آمادگی جسمانی به طور مثال وایپر 2 کیلوگرمی برای یک کودک کافی است. به همین دلیل با انجام این گونه تمرین ها بچه ها میل این را دارند که به سوی شیوه های نوین حرکت نمایند و علاوه بر ورزش شاهد آسیب دیدگی کودک نخواهیم بود. این اطلاعات درحالی است که سنین مختلفی از سوی کارشناسان برای شروع دوران بدنسازی تعریف می گردد و البته کمتر فرد صاحب نظری سن پایین تر از 12 سال را پیشنهاد دهد.

درباره دوره بین 12 تا 18 سال هم متخصصان هشدار می دهند که کودک نباید سمت دستگاه ها و حتی وزنه ها برود که به طور خلاصه می توان دراین باره از سن 18 سال به عنوان زمان مناسب شروع بدنسازی نام برد.

منبع: برترین ها
انتشار: بروزرسانی: 9 مهر 1398 شناسه مطلب: 303

به "وقتی سیکس پک، رویای جوانان ایرانی می گردد" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "وقتی سیکس پک، رویای جوانان ایرانی می گردد"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید